Mühendisler Neden Ketum Olur..?

 

Bana göre tabii :) Hayır; bu satırları yazarken bir yandan da korkuyorum, bilen bilmeyen, beni çok konuşuyor sanacak J İtiraf etmek gerekirse, az da konuşmam hani. Ama önemli olan “boş” konuşmuyor olmam, öyle değil mi..? Zira severim dolu dolu konuşmayı. Bana göre her türlü hastalığın ilacıdır konuşmak. Oysa sessizlik karanlığı, karanlık da  ölümü çağrıştırır bana. Mutlu, mutsuz, üzgün, sıkkın, neşeli, kırgın; kısacası her türlü ruh dalgalanmalarımı konuşarak dengelerim.

Oysa eşim benim gibi değil. Madem bloğun bu bölümünün öznesi kendisi, onun nezdinde soralım bakalım mühendislere; “neden ketumsunuz siz böyle..?”

Her konuda değil elbette. Konuşmadan hayat geçer mi..? Mümkün mü her daim susmak..? Elbette her insan; ilgi alanları, beğenileri, sevdikleri söz konusu olduğunda deyim yerindeyse “bülbül kesiliyorlar.” Ancak toplumsal yaşam sözkonusu olduğunda; hele ki eşler farklı ilgi alanlarıyla tatmin oluyorsa; “ketumluk” biraz sıkıcı olabiliyor takdir edersiniz ki. Nihayetinde bir arkadaş, hatta “dost” daha bir tölere edilebiliyor, hiç olmadı, zorlamaya gerek yok, hayatınızdan çıkarabiliyorsunuz o kişiyi. Peki eşiniz sözkonusu ise..?

Zordur orta yolda anlaşmak. Uzlaşmak çok daha zordur ama. Faraza siz bir olayı kısalta kısalta ancak onbeş cümle ile “özetleyebiliyorsanız” ve bu onbeş cümle bile karşınızdakine fazla geliyorsa “yandınız” demektir. Zira sanırım mühendis zekası aynı olayı “üç cümle” ile anlatma kapasitesine sahiptir. Bir yandan, hani o çok popüler kadın prototipi olan “vıdı vıdıcı kadın” grubuna girmemek, öte yandan içinizdekileri dökmek ve rahatlamak çabası, hakikaten yoruyor arkadaşlar.

Öte yandan onları da anlıyorum. Uzun konuşmaya, boş yere nefes tüketmeye ne gerek var..? Bir konunun özünü anladıktan sonra gerisi teferruat, hadi geçelim diğer uğraşlara, konulara rahat rahat :)

O halde ne yapmalı..? Mühendisler “ketum” olma çıtasını biraz düşürmeli, ben gibiler ise “çok konuşma” çıtasını biraz alçaltmalı. Elbette herşey karşılıklı hoşgörü ve tevazu oldukça güzel. Zira ne demiş Duclos; “Zafere ilave edilecek yegane süs tevazudur.”