Yaşasın..! Kilo Verebiliyorum :) Bölüm 2

Kilo vermek zor iş dedik, hızla verilen kilolar aynen geri geliyorlar dedik, yavaş ama emin adımlarla devam etmeli dedik... Sizin ne kadar fazlalığınız var bilemiyorum ama benim için yol itiraf etmeli ki uzun ve zahmetliydi...

“Yasak arzu doğurur” sözü benim mottolarımdan biridir. Hayatımda hiçbir şeyi, hiçbir zaman kendime veya karşımdakine yasaklamamaya çalıştım. Bu sebepledir ki; çıktığım bu yolculuğun adını; kilo verme operasyonu veya diyet / rejim başlıkları altında değil; yaşam şeklimi değiştirme yolculuğu olarak belirledim. Yaklaşık sekiz sene oldu bu yolculuğa başlayalı ve ben hala azar azar yiyorum her türlü yemekten. Zaten artık biraz fazla kaçırsam midemden önce beynim uyarıyor beni; tutuyorum kendimi...

Spor elbette hayatın olmazsa olmazları arasında. Lütfen “vaktim yok” demeyin bana. Siz yeter ki karar verin; mutlaka vakit yaratacaksınız, inanın yazdıklarıma. Dün de bahsettim; yinelemekte beis görmüyorum. Önce biz seveceğiz kendimizi. Önce biz değer vereceğiz aklımıza, beynimize, vücudumuza. Hakettiği ilgiyi karşıda aramak yerine biz sunacağız ona. Biz kendimizi sevdikçe ve değer verdikçe kendimize; hele ki ilk adımı attıysak devamı gelecektir mutlaka J (Tam bu noktada kızımın bayılarak defalarca seğrettiği ve benim de artık repliklerini ezberlediğim Tinker Bell filminden bir alıntı yapmak istedim: “İnanç, güven ve Peri Tozu J Bizim Peri Tozumuz yok ama inanç ve güvenimiz var, öyle değil mi..?)

Ne diyorduk; süreleri yavaş yavaş arttırarak, haftada üç gün yapılacak bir aerobik daha da sıkılaştırıyor vücudumuzu. Ben de böyle yaptım. Peki uymadığım / uyamadığım zamanlar olmadı mı; oldu elbette. Ama karalar bağlamadım. Nihayetinde hiçbirimiz robot değiliz. Hele ki hergün aynı tempoda olmamız beklenemez, öyle değil mi..? Aerobik yapamadığım günlerde vücudumu çalıştırmak adına yürüyüş yaptım. Ki bendeniz; itiraf ediyorum ki yürümeyi hiç mi hiç sevmezdim. Bahanem de hazırdı her zamanki gibi: Şehrin göbeğinde nereye yürüyecektim..? Trafik, keşmekeş, hava kirliliği... Yürüyüş sakin ve temiz havada yapılmalıydı bana göre...

Bazı duyguların tadına bir defa vardığınızda vazgeçemiyorsunuz. Beğendiği bir şarkıyı dinlemekten, bir filmi defalarca izlemekten veya sunumundan hoşnut kaldığı bir restorana uğramaktan nasıl ki bıkmıyor insan; inanın yürüyüş de öyle bir duygu... Bir kere harika bir şehirde yaşıyoruz; öyle değil mi..? Bütün yolların denize çıktığı bir İzmirimiz var bizim. Evet; maalesef boyozu da var, gevreği de var kilo aldıran ama cibezi, radikası da var sağlıkla sunulan J

Günlerden bir gün ben de tadına vardım nihayet yürümenin. Taaa tepelerden sallandırdım kendimi deniz kenarına. Ayağımda eşortmanlarım, kulağımdaki kulaklıkta çalan Sezen nağmeleri eşliğinde denizi buldum sonunda J Bir yandan Sezen’e eşlik ediyor, bir yandan da yürüyordum denizle bir başıma. Masmavi deniz nasıl iyi geldi ruhuma. Yürümek nasıl da arındırdı beni olumsuzluklarımdan. Şehirde el ayak çekildi sanki; sadece ben ve deniz... İçiçe yürümekteyiz.

Yürüyüşlerim de tıpkı yaptığım aerobik gibi azar azar çoğaldı hayatımda. Hiçbir zaman birden yüklenmedim bacaklarıma. Diyorum ya; tüm gençliğimde çok acele ettim kilo vermek adına. Artık akıllanmıştım, acelem yoktu, herşeyin tadını çıkarıyordum doyasıya. Çok geçmeden müptelası oldum yürümenin J Bugün de mesafe ne kadar uzak olursa olsun en azından bir noktaya kadar hala yürürüm...

Yürürken düşünürüm, ritim tutar, eğlenirim, çözemediğim problemlerimi çözerim, kendimi dinlerim en başta. Bir de şarkı söylerim sesli nihavent makamında J Hayatın tadına varırım, çevremdeki her güzelliğe bakar, koklar, içimdeki nadide çerçeveye koyarım.

Diyeceğim odur ki; fırsat buldukça ve fırsat yaratarak yürüyün arkadaşlar. O zevki tadınca siz de bırakamayacaksınız zira benim gibi. Ve göreceksiniz ki ne kadar çok yürürseniz o kadar çabuk gidiyor kilolar, sıkılaşıyor bacaklar J Haaaa bu arada; yürürken olur da sağda solda o bet sesiyle utanmadan bağırarak şarkı söyleyen birine rastlarsanız o benim; kesin yolumu, tanışalım isterim J